DARKEST

Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ (DARKEST HOUR) – 2017

Σκηνοθεσία : Τζο Ράϊτ

Πρωταγωνιστούν : Γκάρυ Όλντμαν, Κρίστιν Σκοτ Τόμας, Λίλι Τζέημς, Μπεν Μέντελσον

Οι πρώτες μέρες της πρωθυπουργίας του Ουίνστον Τσώρτσιλ, στις αρχές του Β Παγκοσμίου Πολέμου τότε που όλη η Ευρώπη έμοιαζε ανίσχυρη απέναντι στις δυνάμεις του Χίτλερ.

Κάποιος κριτικός κινηματογράφου που εκτιμώ πάρα πολύ, είχε γράψει, αν θυμάμαι καλά, “Όποιος ζητά να μάθει ιστορικές αλήθειες, ας ανοίξει βιβλίο, ας μην τις ψάχνει στο σινεμά”. Ο Χίτσκοκ επίσης είχε πει “αν ζητάτε αληθοφάνεια ψάξτε στα ντοκυμαντέρ, όχι στις ταινίες”. Ο κινηματογράφος είναι τέχνη και πρωτίστως έτσι πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε, να στεκόμαστε λίγο παραπάνω στην “ακαδημαϊκή” πλευρά του πράγματος. Παρ’όλα αυτά έχει σημασία και το πως πλασάρεται μια ταινία, όταν λόγου χάρη παρουσιάζεται σαν “βιογραφία” ή σαν “αληθινή ιστορία” οι όσο το δυνατόν μεγαλύτερες δόσεις αληθοφάνειας είναι μάλλον αναγκαίες. Οι μικροαλλάγες, οι  μικροπαραλείψεις ή οι μικροδιαστρεβλώσεις που ενίοτε αποδεικνύονται βολικές για κινηματογραφιστές και κοινό για μένα ποτέ δεν ήταν και τόσο κατακριτέες. Αλλά όλες αυτές οι “μικρό” απέχουν πολύ τόσο από την περίπτωση της αγιογραφίας όσο και από αυτή της απαξίωσης.  Ευτυχώς  Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ παίζει τα χαρτιά της σωστά, αποφεύγει διαφημιστικές παγίδες και στηρίζεται εκεί που πρέπει, δηλαδή στην  εξαιρετική ερμηνεία του Γκάρυ Όλντμαν. Ο ηθοποιός, στη κυριολεξία αγνώριστος, μας χαρίζει πιθανόν τον κορυφαίο ρόλο της καριέρας του, ίσως μετά από χρόνια μάλιστα όταν θα αναφέρεται το όνομα Γκάρυ Όλντμαν ο νους του θεατή (δίκαια ή άδικα) θα πηγαίνει πρώτα στον Τσώρτσιλ. Το φιλμ λοιπόν ανήκει στην κατηγορία του “παράσταση για ένα ρόλο”, από την αρχή ως το τέλος συγκεντρωνόμαστε στον Όλντμαν και ίσως δίνουμε λιγότερη σημασία στα υπόλοιπα. Υπάρχουν ταινίες που μία και μόνο ερμηνεία κατάφερε να τις κουβαλήσει στην πλάτη της Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ ανήκει σαφώς σε αυτές. 

Όσον αφορά την σκηνοθεσία του Τζο Ράϊτ (Εξιλέωση, Hanna, Άννα Καρένινα), διαθέτει στο πρώτο μέρος τουλάχιστον, και καλό ρυθμό και δυνατή αφήγηση. Στο δεύτερο γίνεται κάπως πιο τηλεοπτική όχι όμως σε σημείο που να ενοχλεί. Άξια αναφοράς και η δουλειά στον τομέα του μοντάζ, του ήχου, της μουσικής του Ντάριο Μαριανέλι (στενού συνεργάτη του σκηνοθέτη) αλλά και της υπέροχα σκοτεινής και παγωμένης φωτογραφίας από τον 4 φορές υποψήφιο για όσκαρ Μπρούνο Ντελμπονέλ (Αμελί, Inside Llewyn Davis).

Το μεγάλο ελάττωμα της ταινίας είναι κατά την άποψή μου το σενάριο. Σέβομαι την διάθεση των Άγγλων να τιμούν την ιστορία τους αλλά όπως ανέφερα και παραπάνω αυτές οι γλυκανάλατες, δήθεν ευαίσθητες, εντελώς σιδερωμένες προσωπογραφίες ηγετών κάπου έχουν αρχίσει να με κουράζουν, ειδικά όταν έχω διαβάσει και πέντε πράγματα. Δεν θα αρχίσω να γράφω για το ποιος ήταν πραγματικά ο Τσώρτσιλ απλώς δεν είμαι παιδάκι του δημοτικού για να δέχομαι αμάσητο και ότι μου σερβίρουν. Η τάση να παρουσιάζεται “άνθρωπος της διπλανής πόρτας” με δημοκρατικές ευαισθησίες ένας υπέρμαχος της αποικιοκρατίας με κάνει να αισθάνομαι κάπως άβολα σαν θεατής. Είμαι υπέρ του καθαρού σινεμά αλλά κομμάτι του καθαρού σινεμ" είναι και το σενάριο. Η σκηνή στο βαγόνι του μετρό, π.χ, όταν ο Τσώρτσιλ συνομιλεί με ένα μικρό κορίτσι στα πλαίσια της προσπάθειας του να πλησιάσει και να αφουγκραστεί τη κοινή γνώμη αποτελεί παιδικό μελό και θα έπρεπε να έχει κοπεί όταν μάλιστα και ο ίδιος ο σκηνοθέτης παραδέχτηκε πως κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ.

Βάζοντας τα υπέρ και τα κατά στη ζυγαριά μας αποφασίζουμε αν μια ταινία μας φάνηκε καλή ή όχι. Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ αποτελεί σαφέστατα μία από τις εξαιρέσεις σε μια σειρά από κινηματογραφικές αγιογραφίες και θα χαρώ αν ο Όλντμαν, που τον εκτιμούσα πάντα, κερδίσει και το όσκαρ. Σαφώς και αξίζει να την δει κάποιος, όχι για να μάθει ιστορία βέβαια, αλλά για ένα κομμάτι καθαρού σινεμά.

Ένα μοναχικός καθηγητής Εγκληματολογίας αναλαμβάνει να βοηθήσει την αστυνομία στην προσπάθειά της να ανακαλύψει έναν κατά συρροή δολοφόνο ο οποίος αφήνει για υπογραφή του ρητά του Πυθαγόρα.  Πόσα χρόνια διαβάζουμε και ακούμε ότι το ελληνικό σινεμά περνάει κρίση, πόσα χρόνια διαβάζουμε και ακούμε ότι σχεδόν τα πάντα στην Ελλάδα περνάνε κρίση. Ε λοιπόν ένας από τους λόγους που περνάμε τις κρίσεις μας είναι ότι για κάθε καινούργια προσπάθεια που βγαίνει στην επιφάνεια, αν δεν προέρχεται από διάφορες κλίκες της τέχνης, οι κριτικοί και οι “ειδικοί” βγάζουν τα μαχαιροπίρουνα. Το Έτερος Εγώ είναι ένα είδος αστυνομικού και ψυχολογικού θρίλερ από αυτά που γκρινιάζουμε γιατί δεν τα βλέπουμε στον ελληνικό κινηματογράφο και από την άλλη, “αυτά είναι για τους αμερικάνους”, δεν μας πιάνεις πουθενά.  Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουν οι περισσότεροι από τους Έλληνες κινηματογραφιστές είναι κάπως δύσκολο να υλοποιήσουν τα όποια οράματά τους, με αυτό το σκεπτικό λοιπόν καλό θα ήταν να εστιάζουμε και λίγο στην προσπάθεια και αν μη τι άλλο η ταινία του Τσαφούλια είναι προϊόν έντιμης και αξιοπρεπούς προσπάθειας. Δεν περιμένω να δω Seven ούτε True Detective, δεν περιμένω να δω το Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ made in Greece, προσπαθώ να δω μια ελληνική ταινία, κάτι"που να μου δείχνει αποσπάσματα από την καθημερινότητα που ζω. Δεν θα είμαι στημένος στη γωνία για να πυροβολήσω με την πρώτη ευκαιρία που θα εντοπίσω κάτι που θεωρώ σαν αδυναμία. Το  Έτερος Εγώ έχει αδυναμίες, ειδικά σεναριακές αλλά έχει και αρκετά θετικά στοιχεία, καλή ατμόσφαιρα, ικανοποιητικό ρυθμό, κεντρικό χαρακτήρα χωρίς πασαλείμματα και πολύ καλή καλή φωτογραφία από τον Γιώργο Μιχελή. Δεν αντέχω να ακούω αυτά περί “πρωτότυπης ιδέας” και “αντιγραφής”, η ίδια η ζωή έχει δώσει εμπνεύσεις για καλογραμμένα θρίλερ τα οποία προσκυνάμε, οι επιρροές του φιλμ είναι αρκετές τόσο από τις αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές όσο και από το ευρωπαϊκό (κυρίως γαλλικό και ισπανικό) σινεμά, ωραία..και που είναι το κακό;  Αν κάτι λείπει έντονα από το φίλμ αυτό είναι η τόλμη, θα μπορούσε πιστεύω να έχει μεγαλύτερη διάρκεια, σε κάποια κομμάτια να μην “έτρεχε” τόσο πολύ, και να είχαμε κι εμείς οι θεατές το χρόνο να μείνουμε λίγο περισσότερο στον σκοτεινό κόσμο του Δημήτρη, του βασικού ήρωα.

Δε χρειάζεται να γράψω περισσότερα, χαίρομαι που είδα το φιλμ, το προτείνω γιατί πιστεύω πως δε θα χάσετε την ώρα σας και περιμένω περισσότερα από τον δημιουργό του γιατί μου έδειξε ότι μπορεί.

Χορηγίες Επικοινωνίας

Η RAZIA IQBAL  Δημοσιογράφος του BBC στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «Πέρα από τα Σύνορα»  26/8-2/9 Καστελλόριζο

Η RAZIA IQBAL Δημοσιογράφος του BBC στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «Πέρα από τα Σύνορα» 26/8-2/9 Καστελλόριζο

Η δημοσιογράφος του BBC, Razia Iqbal, θα παρακολουθήσει το Φεστιβάλ και θα συμμετέχει στο Διεθνές πάνελ που θα πραγματοποιηθεί την Τέταρτη 29 Αυγούστου με τίτλο ''Από τις ανταποκρίσεις και τις…
Readmore

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n