Jack White : Boarding House Reach (2018)

Label : Third Man Records

Παραβλέπεις το κακόγουστο εξώφυλλο που θυμίζει την Έλσα Λάντσεστερ από το The Bride Of Frankenstein χωρίς το μαλλί σφηκοφωλιά και προχωράς στην ουσία και η ουσία είναι πως ο φίλος μας αποφάσισε να ηχογραφήσει το πιο πειραματικό του άλμπουμ ως τώρα, κάτι σαν το White Alboum των Beatles, εκείνος βέβαια δεν έχει συγκρότημα για να διαφωνήσει καλλιτεχνικά μαζί του ώστε τα μέλη να καταλήξουν να κάνουν ότι θέλει ο καθένας όπως έγινε στο αριστούργημα της τετράδας, εδώ ο Jack ίσως να τσακώνεται...με τον εαυτό του.

Στο Connected By Love συναντάμε ένα φανταστικό ντουέτο Lennon και Plant που ξεκινά για έναν folkotronica προόρισμό αλλά μόλις ακουστούν τα gospel φωνητικά τότε εμφανίζεται ένα soul αρμόνιο που ανοίγει το δρόμο και για τον Blues ήχο που κρατούσαν με το ζόρι οι κιθάρες. Το Why Walk A Dog είναι ένα τραγούδι που καταλήγει να αδικεί τον εαυτό του, υπέροχη ατμόσφαιρα, καλοδουλεμένη μελαγχολία αλλά..η διάρκεια μικρή. Electro-Funk περιπέτειες στα Corporation, Ice Station Zebra και Get In The Mind Shaft, στο πρώτο το αρμόνιο φέρνει στο νου τον αξεπέραστο Stevie Wonder της δεκαετίας του εβδομήντα ενώ στο δεύτερο σημαντικό ρόλο αναλαμβάνει και η jazz καθώς και η μεγάλη P-Funk σχολή του George Clinton, όσο για το τρίτο εκεί κόβει βόλτες ένας Moby από τα παλιά του 90 τα χρόνια που καταλήγει να πετάει στον αέρα ένα είδος νωχελικής neo soul χρυσόσκονης.

Στο Hypermisophoniac τον πρώτο λόγο έχει το πιάνο αλλά και οι κιθάρες δεν έχουν λίγα να πουν οπότε η αισθητική ακουμπά κάπως εκείνη του ροκ της δεκαετίας του 70. Το πιο White Stripes τραγούδι είναι το Over And Over με τα βοηθητικά φωνητικά να κοπιάρουν τους Mothers Of Invention. Ένας λόγος παρόμοιος με αυτόν που έβγαζε ο Τσάπλιν στον Μεγάλο Δικτάτορα ακούγεται στο Everything You'Ve Ever Learned με τα κρουστά να ζωγραφίζουν αφρικάνικα τοπία ενώ η φιλοσοφία της ενορχήστρωσης φανερώνει φιλοσοφία Bill Laswell.

To Respect Commander με τα τα τόσα ηλεκτρονικά περάσματα και τις λούπες είναι το ιδανικό πειραματικό κελί μέσα στο οποίο ο Jack White είναι παγιδευμένος και ψηλαφίζει τα τοιχώματα μήπως και ανακαλύψει κάποια έξοδο, το What's Done Is Done είναι ένα είδος διεστραμμένου φουτουριστικού doo wop όπου το Percy Sledge αρμόνιο ανατριχιάζει. Το άλμπουμ κλείνει με το Humoresque ένα τραγούδι το οποίο θα αποτελούσε  σίγουρα μια ευχάριστη μουσική κουβεντούλα ανάμεσα στους Queen του A Night At The Opera και στους Beatles του Abbey Road αν και μάλλον δε θα το ηχογραφούσαν.

Μπορείς να κατηγορήσεις για πολλά τον Jack White και μπορείς να τον επαινέσεις για πολλά περισσότερα,  το Boarding House Reach φανερώνει τόλμη και σε προκαλεί να το ακούς ξανά και ξανά, σίγουρα ένα από τα καλύτερα άλμπουμς ως τώρα για το 2018.

https://www.youtube.com/watch?v=VFnXRntc9XA

https://www.youtube.com/watch?v=yQxm-dFp0Og

Καλή Ακρόαση

Moodytimes

 

  • Login Form

L

o

g

i

n