Gruff Rhys – Pang! (2019)

Label : Rough Trade

 

Οι Super Furry Animals ήταν ένα πάρα πολύ σημαντικό νεοψυχεδελικό σχήμα ο Gruff Rhys χωρίς να έχει ξεχάσει εντελώς αυτές τις μέρες βαδίζει πλέον σε δικούς του δρόμους αν και το πνεύμα του συγκροτήματος κάπου εκεί κόβει βόλτες. Σε παραγωγή του Muzi, Νοτιοαφρικανού μουσικού και παραγωγού, το Pang! αποτελεί ένα πολύ όμορφο ταξίδι στη Ουαλία και στην Μαύρη Ήπειρο. Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι πριν ο Rhys έρχεται σε επαφή με την αφρικάνικη μουσική και μάλιστα υπάρχουν και στίχοι τραγουδισμένοι στη γλώσσα των Ζούλου. Βέβαια όσον αφορά τους στίχους η μερίδα του λέωντος ανήκει στην Ουαλική γλώσσα. Το άλμπουμ ξεκινά με έναν υπέροχο συνδυασμό αφρικανικής μουσικής και art-pop που έχει τίτλο Pang! To Bae Bae Bae που ακολουθεί έχει σαφώς πιο afro και ethnic προσανατολισμούς. 

Το Digidigol είναι ένα δείγμα σοβαρής ποπ πρότασης με θαυμάσια ενορχήστρωση και με τα πνευστά να έχουν συχνά το πάνω χέρι. Τα Eli Haul και Niwl o Anwiredd αποτελούν δυο πολύ καλές neo-folk στιγμές με περάσματα από νωχελική electronica και το Taranau Mai μια afro-blues κραυγή ελπίδας. Το Ol Bys μου έφερε στο μυαλό κάποια απ'ο τα έργα και της ημέρες του Peter Gabriel στην δεκαετία του 80. Αν μη τι άλλο ο Rhys φαίνεται πως περνάει μια περίοδο δημιουργικής φόρμας σαν αυτή που περνούσε ο Eno όταν ξεκινούσε τα δικά του ethnic ταξίδια, εμείς από την πλευρά μας πολύ το χαιρόμαστε και ετοιμαζόμαστε να βγάλουμε εισιτήριο για τον επόμενο προορισμό.

https://www.youtube.com/watch?v=iHvWkbvL9T4

Devendra Banhart – Ma (2019)

Label : Nonesuch

Έχει ακούσει πολλά κι αυτός για τα μουσικά του κλεψίματα, από αρκετές ντόπιες μουσικές πένες έχει χαρακτηριστεί και τσαρλατάνος. Η ουσία είναι πως ο Devendra Banhart αν και συχνά έχανε την μπάλα μας έχει δώσει και πολύ όμορφες δουλειές, ενώ κανένας δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει την έντονη ακτιβιστική του δράση αφού είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που σε πολλές από τις συναυλίες του όλα τα έσοδα δίνονται σε φιλανθρωπικούς ή ακτιβιστικούς σκοπούς και κακά τα ψέματα δεν πρόκειται για κάποιο όνομα με τεράστιες πωλήσεις. Το Ma είναι ένα ξεφύλλισμα σε κάποιο παλιο βιβλίο φολκ ιστορίας μια και ο Banhart αποφασίζει να αποτίσει φόρο τιμής σε αρκετούς από τους μουσικούς του δασκάλους.

Το Is This Nice είναι μια σύνθεση που σε πάει πίσω σε γλυκές soft rock στιγμές της δεκαετίας του 70 και νομίζεις πως τραγουδά το πνεύμα του Marc Bolan ενώ το Kantori Ongaku είναι μία από τις πιο Lennon στιγμές του τραγουδοποιού. Στο Ami Donovan-ίζει επικίνδυνα αλλά είναι τόσο έξυπνη η ενορχήστρωση που σε κερδίζει αμέσως. Στο άκουσμα του Memorial τα μαχαιροπήρουνα θα ακονίζονται επειδή η ομοιότητα με τα πρώτα άλμπουμς του Leonard Cohen βγάζει μάτια. To Νow All Gone είναι μια πολύ καλοφτιαγμένη ψυχεδελοποπ-φολκ μπαλάντα και το Love Song μια επιστροφή στα χρόνια του Burt Bacharach, έχεις μπροστά  σου δηλαδή την εικόνα του κοσμοπολίτη ήρωα ταινίας που βγαίνει από την πισίνα για να απολαύσει ένα ποτό και να φλερτάρει με την ηρωίδα. Το Abre Las Manos είναι η στιγμή στην οποία εμφανίζεται ο Paul Simon και το October 12 μια πολύ φιλότιμη προσπάθεια του Banhart να μιλήσει στη γλώσσα ενός πολύ ακουστικού Tim Buckley.

Γνώμη μου είναι πως όσο κι αν εκνευρίζονται οι εχθροί του και βρίσκουν πάντα πατήματα για να τον χαρακτηρίσουν ξεδιάντροπο κλέφτη στο Ma ο Devendra Banhart κάνει αυτό που κάνουν πολλοί συγχρονοί του, ταξιδεύει στο παρελθόν μαθαίνει και προχωρά, όποιος δεν βλέπει ότι το άλμπουμ είναι εντελώς δικό του απλώς δεν θέλει να δει την αλήθεια.

https://www.youtube.com/watch?v=qEWCnPdczbk

 

  • Login Form

L

o

g

i

n