L7 : Scatter The Rats (2019)

Lanel : Blackheart Records

 

Με τις επιστροφές είμαι συνήθως επιφυλλακτικός, όχι αρνητικός, άλλωστε δεν είναι και λίγες αυτές που αποτέλεσαν θρίαμβο. Οι L7 δεν ήταν ποτέ ένα από τα γκρουπ που με τρέλαιναν αλλά τις άκουγα ευχάριστα και οφείλω να παραδεχτώ ότι το Bricks Are Heavy ήταν από τα αγαπημένα μου άλμπουμ για το 1992. Με αποχή από τα μουσικά τεκταινόμενα για είκοσι χρόνια μου δημιούργησαν κάποιες υποψίες για αρπαχτή που στοχεύει σε συγκεκριμένο κοινό.

Η αλήθεια είναι πως το Scatter The Rats το λες επιστροφή στις ένδοξες grunge μέρες αλλά είναι προσεγμένη επιστροφή. Κατ'αρχήν τα κορίτσια δεν ακούγονται καθόλου κουρασμένα και ο ήχος δεν μυρίζει ναφθαλίνη. Όχι ότι πρόκειται για κάτι φρέσκο απλώς οι ρημάδες οι κιθάρες μοιάζουν αγέραστες. Υπό την στέγη της δισκογραφικής εταιρείας που δημιούργησε η Joan Jett και ο Kenny Laguna ήταν αναμενόμενο να μοίζουν λιγάκι σαν πιο μοντέρνες Suzi Quatro, Runaways ή Blackhearts αλλά μικρό το κακό. Τα riffs κόβουν και ράβουν και συχνά θυμίζουν έναν συνδυασμό Sabbath και Metallica αν οι φίλες μας αποφασίσουν να χοντρύνουν το παιχνίδι, πάρτε παράδειγμα το Proto Prototype. Απολαύστε το φλερτ με το γκαραζ στο Stadium West και την acid rock blues αίσθηση του Murky Water Cafe, ενώ το Garbage Truck είναι ένα απολαυστικό post-grunge και punk μείγμα, τέλος το Uppin' The Ice θα μπορούσε να είναι μια σύνθεση των Breeders αν οι τελευταίες ήθελαν να μπολιαστούν με λίγη δόση hard rock της δεκαετίας του 70.

https://www.youtube.com/watch?v=DJpzSN5U8FU

 

M83 : DSVII (2019)

Label : Mute

O Anthony Gonzalez (M83) θα πρέπει να έχει παρακολουθήσει πολύ κινηματπγράφο των δεκαετιών 70 και 80, εντάξει δεν παίρνω και όρκο αλλά οι αρκετές έως τώρα ακροάσεις του DSVII (Digital Shades Volume II) τέτοιου είδους εικόνες γεννούν στο δικό μου μυαλό. Ο ήχος είναι μία αναφορά γεμάτη ευλάβεια σε σπουδαία prog και art rock συγκροτήματα του παρελθόντος ενώ δεν λείπουν και οι krautrock και οι ηλεκτρονικές πινελιές της Γερμανικής σχολής. Στα συν τα ονειρικά φωνητικά που δίνουν ακόμα μεγαλύτερη δύναμη στα κομμάτια αφού σου δημιουργείται η εντύπωση πως ακούς μια χωρωδία αγγέλων χίππυς.

Το Goodbye Captain Lee μ'εκανε να αναρωτηθώ πως θα ήταν μια συνεργασία του Sacamoto με τους Popol Vuh, ενώ το Colonies είναι άλλη μία Brian Eno μελωδία βγαλμένη από τα τόσα σάουντρακς που έχει σκαρώσει μέσα στο μυαλό του. Ας υποθέσουμε ότι ο Ιταλός αρχιερέας του τρόμου Ντάριο Αρζέντο άκουγε το Feelings, μη μου πείτε πως δεν θα σκανδαλιζόταν για να ντύσει με αυτό κάποια σκηνή αγωνίας; Μια απολαυστική βουτιά σε πιάνο-μνιμαλιστικά νερά αποτελεί το Jeux D'Enfants και το Taste Of The Dusk μια γεύση από Emerson Lake And Palmer με session μουσικό τον Mike Oldfield.

Έναν πιο synth-prog Morricone θυμίζει το Lunar Son ενώ η YES ενορχήστρωση στο Oh Yes, You'Re There Everyday μετατρέπει μια φαινομενικά συνηθισμένη μελωδία σε πολύ συγκινητικό άκουσμα.

https://www.youtube.com/watch?v=7Sd7BezodJQ

 

 

 

 

  • Login Form

L

o

g

i

n