Poster

Η ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ (HALLOWEEN) – 2018

Σκηνοθεσία : Νταίηβιντ Γκόρντον Γκρήν

Πρωταγωνιστούν : Τζαίημη Λι Κέρτις, Τζούντι Γκρήρ, Άντυ Μάτιτσακ, Γουίλ Πάττον

Ο ψυχοπαθής δολοφόνος Μάικλ Μάγερς δραπετεύει κατά τη μεταφορά του σε νέες φυλακές κι ετοιμάζεται για την τελική αναμέτρηση με την Λόρι Στρόουντ ύστερα από σαράντα χρόνια.

Ξεκινάμε από τα βασικά, η πρώτη ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ του Τζών Κάρπεντερ θεωρείται – δικαιότατα κατά την άποψή μου – μία από τις σημαντικότερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών το γιατί δεν θα το αναλύσω σ’αυτό το κείμενο και στο κάτω κάτω είμαι μόνο ένας σινεφίλ που γράφει την γνώμη του και όχι κάποιος ακαδημαϊκός του σινεμά για να έχει η γνώμη αυτή κάποια ιδιαίτερη βαρύτητα. Καλό λοιπόν θα είναι όσοι αποφασίσουν να παρακολουθήσουν το νέο HALLOWEEN να αποφύγουν συγκρίσεις με το παρελθόν. Το ερώτημα είναι αν υπήρχε πράγματι ανάγκη να γυριστεί αυτή η μετά 40 έτη κινηματογραφική συνέχεια, οι δημιουργοί αποφάσισαν ότι όντως υπήρχε οπότε πάμε πάσο. Άλλο ένα ερώτημα όμως είναι τι είδους ταινία ήθελε να γυρίσει ο Γκρήν, γιατί αν σκεφτούμε πόσο βαρετά και ανόητα κατέληξαν κάποια franchise καλών κι επιτυχημένων ταινιών τρόμου καταλαβαίνει κανείς πως είναι ένα εγχείρημα που κρύβει πολλές παγίδες.

Ήθελε να κάνει ένα φιλμ που το σασπένς, το αίμα και τα ξαφνιάσματα θα ικανοποιούσαν ηλικίες από 15-18 ετών; Ήθελε να αποτίσει φόρο τιμής στον Τζών Κάρπεντερ; Ή ήθελε να γυρίσει μία ταινία που θα πρόσφερε κάτι διαφορετικό στη σειρά και θα μπορούσε να “πιάσει” και τους λάτρεις της πρώτης; Την απάντηση δεν την ξέρω αλλά αν έβαζα στοίχημα θα πόνταρα στο νούμερο τρία. Δυστυχώς για εκείνον έπεσε στη παγίδα και χωρίς να αμφιβάλλω καθόλου για τις όποιες τίμιες προθέσεις του, δεν ξέφυγε από όλα αυτά που κάνουν ένα σινε-franchise να μοιάζει ξαναζεσταμένο και άνοστο φαγητό. Το φιλμ του Κάρπεντερ για παράδειγμα ανατρίχιαζε το ίδιο πετυχημένα έναν δεκαπεντάχρονο κι έναν ογδοντάχρονο (αν ο τελευταίος κατάφερνε να γλιτώσει το έμφραγμα) και όταν ο δεκαπεντάχρονος θα φτάσει με το καλό τα ογδόντα θα λατρεύει το φιλμ τόσο πολύ όσο το λάτρεψε και την φορά που το πρωτοείδε γιατί ο Κάρπεντερ είχε τη συνταγή που κάνει μια ταινία διαχρονική, ο Γκρίν όχι.

halloween-2

Το λάθος ξεκινά από το ότι προσπαθεί να επαναφέρει την ατμόσφαιρα της πρώτης ταινίας, δεν το κάνεις αυτό αν θέλεις να προσφέρεις κάτι διαφορετικό, το Halloween του 1978 έχει την σινε-αυθεντικότητα της εποχής του και το παρακολουθείς εύκολα ακόμα και τώρα, το Halloween του 2018 πασχίζει να αναβιώσει την “φιλοσοφία” εκείνης της εποχής αλλά δεν…Τα χρόνια πέρασαν και οι κανόνες άλλαξαν

Η σκηνοθεσία και καλά στέκεται αφηγηματικά, και ρυθμός υπάρχει και νεύρο, αλλά το σενάριο είναι γεμάτο κλισέ που συχνά σε κάνουν να χασμουριέσαι. Η Λόρι και ο Μάγερς πήγαν εξήντα και κάτι κι αντί να το χειριστείς κάπως διαφορετικά και να προσθέσεις κι ένα είδος δηλητηριώδους χιούμορ που θα το σήκωναν τέτοιες ηλικίες εσύ προσπαθείς να τους κάνεις τινέητζερς με άσπρα μαλλιά. Σφαίρες πέφτουν, μαχαίρια μπήγονται στη σάρκα, σίδερα χτυπούν με δύναμη το κεφάλι, αλλά ο Μάικλ Μάγιερς πάντα όρθιος και ακμαίος. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με την αναληθοφάνεια και με την υπερβολή άλλωστε χωρίς αυτά δε γίνεται να γυριστεί καλό θρίλερ, έλα όμως που και αυτά θέλουν τη τέχνη τους γιατί τα όρια του πανέξυπνου “ψέματος” με την καραμπινάτη σαχλαμάρα μερικές φορές είναι δυσδιάκριτα και στο Halloween 2018 κάποιος δεν είδε τις προειδοποιητικές πινακίδες.

halloween-2018-jamie-lee-michael-myers-1532937373

Το’χω ξαναγράψει, το καλτ απαιτεί ένα είδος ειδικής μαεστρίας και δεν μπορούν να γυρίσουν όλοι καλτ ταινίες, αν το Halloween 2018 είχε σαν σκοπό να μπει σε αυτή τη κατηγορία δεν τα κατάφερε ούτε κι εκεί. Προσπαθεί να γίνει υπερβολικά σοβαρό και σε κάποιες στιγμές αυτό λειτουργεί εις βάρος του και αυτή τη σχεδόν κλοπή από τον Εξολοθρευτή ΙΙ με την Τζέημη Λι Κέρτις να θυμίζει μια γιαγιά Σάρα Κόννορς εκπαιδευμένη στα όπλα για να αντιμετωπίσει το απόλυτο κακό που θα έρθει δεν την χαρακτηρίζεις φαεινή ιδέα. Όλα τα παραπάνω βέβαια θα μπορούσα να τα αντέξω κάπως αν υπήρχε ο γνήσιος τρόμος αλλά κι αυτόν μάταια τον περίμενα, τα ίδια και τα ίδια χωρίς έστω και κάποια έξυπνη αντιγραφή.

Ξέρω ότι σε πολλούς άρεσε η ταινία, απλώς εγώ δεν ήθελα να δω κάτι σαν “Θέλω Να Γίνω Κάρπεντερ” γιατί ναι μεν δεν έκανα συγκρίσεις με το 1978 αλλά δυστυχώς τις έκανε μόνος του ο σκηνοθέτης πετώντας μια ευκαιρία για κάτι αληθινά φρέσκο και πρωτότυπο.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n