New Page 1

 

 

ΔΙΑΔΟΧΗΗ ΔΙΑΔΟΧΗ (HEREDITARY) – 2018

Σκηνοθεσία : Άρι Άρτσερ

Πρωταγωνιστούν : Τόνι Κολέτ, Άλεξ Γουλφ, Γκάμπριελ Μπέρν

Λίγο καιρό μετά τον θάνατο της μητέρας της η Άννυ, μητέρα και η ίδια δύο παιδιών, βιώνει και τον τραγικό θάνατο της μικρής κόρης της από τροχαίο. Καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί την τελευταία απώλεια γνωρίζει την Τζόαν μια μοναχική γυναίκα που έχει χάσει γιο και εγγονό και η γνωριμία αυτή θα έχει σαν αποτέλεσμα  το ξεκίνημα μιας σειράς από παράξενα γεγονότα.

Αν μη τι άλλο το φιλμ δεν μας προετοιμάζει για το τι θα δούμε. Είμαστε σχεδόν πεπεισμένοι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα οικογενειακό δράμα που θα βασιστεί στις καλές ερμηνείες χωρίς κάποια ιδιαίτερη σεναριακή πρωτοτυπία. Αλλά ο σκηνοθέτης κρύβει άσσους στο μανίκι του, χωρίς ο ίδιος να είναι ιδιαίτερα έμπειρος αφού το βιογραφικό του δεν είναι ιδιαίτερα πλούσιο, και γνωρίζοντας παράλληλα πως ο κινηματογράφος που καταπιάστηκε με το δράμα μιας οικογένειας που έχει χάσει παιδί έχει δώσει στο παρελθόν πολύ καλά δείγματα με τα οποία δε θα ήθελε να συναγωνιστεί ξεκινά τις ανατροπές.

Τα πρώτα ίχνη ενός έξυπνου ψυχολογικού θρίλερ κάνουν την εμφάνισή τους. Τα παιχνίδια αλήθειας-παραίσθησης παρουσιάζουν ενδιαφέρον, ενώ και τα κρυμμένα μυστικά περιμένουν υπομονετικά στη γωνία. Το σενάριο όπως είναι φυσικό εστιάζει στον χαρακτήρα της Άννυ και δίνει την ευκαιρία στην Τόνι Κολέτ να μας χαρίσει μια πολύ καλή ερμηνεία, ο ρόλος εξελίσσεται από την αρχή ως το τέλος πολύ πετυχημένα, ειδικά γι’αυτό το είδος ταινιών. Ο Άρτσερ δημιουργεί σιγά σιγά και μεθοδικά μια άκρως απειλητική ατμόσφαιρα που αρχίζει να σε τρομάζει με το παραμικρό.

“Μα τελικά που το πάει;”  με έκανε να αναρωτηθώ αρκετές φορές η ταινία και αν μη τι άλλο για ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ που φλερτάρει έντονα με το καθαρό σινεμά τρόμου αυτό αποτελεί βασικό ατού. Εκπλήξεις από τις καλύτερες στιγμές του Στίβεν Κίνγκ ή του Τομπ Χούπερ διότι χωρίς δασκάλους δεν πάει κανείς πουθενά. Ασφαλώς και θα συναντήσουμε και κάποια από τα κλισέ, το επαναλαμβάνω ότι ο Άρτσερ είναι ακόμα στα πρώτα του βήματα, αλλά αυτό δεν με ενόχλησε, απόλαυσα τις ανατροπές και τα σκοτεινά μυστικά αρκετά ώστε ως θεατής να ρίξω εκεί το βάρος της προσοχής μου.

hereditary-cover_1581_107676066

Ίσως μάλιστα κάποιες από τις “γκροτεσκ” σκηνές αν είχαν γυριστεί από άλλο σκηνοθέτη το ίδιο άπειρο να προκαλούσαν χασμουρητό ή ακόμα χειρότερα γέλιο, ο Άρτσερ απέφυγε πολύ έξυπνα την παγίδα και συχνά καθήλωσε. Δεν πρόκειται για κανένα αριστούργημα αλλά το συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου έχει κουράσει με τις συνεχείς επαναλήψεις του κι αυτή τη φορά επιτέλους έχουμε να κάνουμε με κάτι διαφορετικό που οι φίλοι του είδους που ζητούν απεγνωσμένα κάτι “εγκεφαλικό” θα βρουν καταφύγιο και θα περάσουν καλά για ένα δίωρο.

Εκεί που κατά την άποψή μου “έχασε τη μπάλα” το Mother του Αρονόφσκι η Διαδοχή κράτησε καλή άμυνα και δεν ξέφυγε για χάρη του εντυπωσιασμού. Οι αμφιβολίες και τα οράματα δίνονται σε τόσο προσεκτικές δόσεις που είσαι βέβαιος ότι ο σκηνοθέτης σκοπεύει να σεβαστεί απόλυτα τον απαιτητικό θεατή.

hereditary-HDY_PULL_14_rgb

Και επανερχόμαστε στις ερμηνείες, η Κολέτ καταφέρνει να τρομάξει όχι μόνο με τις δικές της κραυγές τρόμου αλλά και με αυτές της απελπισίας, η υστερία της σε μια σκηνή γύρω από το οικογενειακό τραπέζι είναι μάθημα ρεαλισμού. Πολύ καλός και ο Άλεξ Γουλφ που υποδύεται τον γιο, ενώ ο Γκάμπριελ Μπερν δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά διότι δεν του το επιτρέπει ο ρόλος, ένα κομμάτι του σεναρίου το οποίο ίσως να χρειαζόταν περισσότερη δουλειά.

Επειδή διαβάζω για συγκρίσεις με το Μωρό Της Ρόζμαρι, θα σας προτείνω να μην μπείτε σε αυτή τη διαδικασία, η Διαδοχή δεν το αξίζει και ο Άρτσερ δεν προσπαθεί να μιμηθεί τον Πολάνσκι, προσπαθεί να συνδυάσει κάποια διαφορετικά είδη θρίλερ καταλήγοντας εκεί που καταλήγει έστω και με κάποιες αδυναμίες ειδικά στην αφήγηση της τελικής στροφής. Σημασία έχει πως ο σκηνοθέτης αφήνει υποσχέσεις και για την ώρα αυτό μου φτάνει.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n