: :

 

ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ (THE RIDER) – 2017

Σκηνοθεσία : Κλόε Ζάο

Πρωταγωνιστούν : Μπρέιντι Τζάντρο, Λίλυ Τζάντρο, Τιμ Τζάντρο, Λέην Σκοτ

Ο Μπρέιντι είναι εκπαιδευτής αλόγων ενώ παράλληλα συμμετέχει και σε αγώνες ροντέο. Ύστερα όμως από ένα σοβαρότατο ατύχημα θα αναγκαστεί να σταματήσει τόσο τους αγώνες όσο και τις αναβάσεις.

Ξεκινάμε με το ότι η Ζάο χρησιμοποίησε ερασιτέχνες ηθοποιούς για την ταινία της ή καλύτερα χρησιμοποίησε αληθινούς καουμπόϋς που στην ουσία υποδύονται τον εαυτό τους αρχής γενομένης από τον πρωταγωνιστή ο οποίος επίσης κατά τη διάρκεια αγώνων έπαθε σοβαρό ατύχημα και έπρεπε να διαχειριστεί την σκληρή πραγματικότητα της εγκατάλειψης όλων όσων αγαπάει. Κατά κάποιο τρόπο έχουμε να κάνουμε με ένα ντοκιμαντέρ αλλά η επιτυχία της Ζάο είναι η ικανότητά της να ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και στην όποια “μυθοπλασία” βασίζεται μια ταινία.

Το σενάριο υπογράφεται από την σκηνοθέτιδα αν και στην πραγματικότητα δύσκολα μπορούμε να μιλήσουμε για καθαρόαιμο σενάριο, όλα όσα βγαίνουν στην οθόνη είναι  προϊόν  μιας μεγάλης σειράς συνεντεύξεων. Ο ρεαλισμός δίνει απίστευτη δύναμη στη ταινία, οι συγκινήσεις είναι δυνατές και συνεχείς, το ίδιο και ο πόνος του θεατή αν έχει λίγα γραμμάρια ανθρωπιάς και ευαισθησίας μέσα του. Καλό είναι να μην αντιμετωπίσει κανείς το θέμα της ταινίας στενόμυαλα και με την απορία “ποιόν μπορεί να ενδιαφέρει σήμερα η ζωή των καουμπόϋς και οι αγώνες ροντέο”, ας μην μείνουμε ούτε στα άλογα ούτε στους αναβάτες, ας μείνουμε σε ανθρώπους που τσακίζονται και καλούνται να σηκωθούν και να συνεχίσουν να προχωρούν παρόλο που οι συνθήκες δεν είναι ακριβώς υπέρ τους.

Ένας κόσμος που σιγά σιγά χάνεται και κάποιοι έμαθαν να ζουν μόνο μέσα σε αυτόν από μικρά παιδιά. Η Ζάο θα μπορούσε να γυρίσει την ταινία με επαγγελματίες και να “στήσει” τις σκηνές της με διαφορετική φιλοσοφία και ενδεχομένως καλύτερα εισπρακτικά αποτελέσματα, οπότε τώρα θα μιλούσαμε για ερμηνείες, χτίσιμο ρόλων κλπ, κλπ. Χρειάστηκε τόλμη για να κάνει αυτό που έκανε και χρειάστηκε ίσως μεγαλύτερη τόλμη από τους πρωταγωνιστές για να βγάλουν τον εαυτό τους και να μοιραστούν με κάποιους τα προβλήματά τους. Τι μπορεί να συγκινήσει και να αγγίξει περισσότερο από την πραγματικότητα; Περνώντας στην απέναντι όχθη και αφήνοντας το ντοκιμαντέρ στην άκρη θαυμάζουμε κάποια εξαιρετικά πλάνα σκηνοθετικής έμπνευσης και φαντασίας.

Θυμόμαστε τις καλές στιγμές του ανεξάρτητου και του “περιθωριακού” αμερικανικού σινεμά των δεκαετιών 80 και 90, θυμόμαστε κάτι από Γκας Βαν Ζαντ και Λάρρυ Κλαρκ. Ακόμα και κάποια από τα σιωπηλά πλάνα ουρλιάζουν τόσο δυνατά που σε κάνουν να σφίγγεις τη γροθιά σου όπως ακριβώς την σφίγγει ο Μπρέιντι για να δείξει στους άλλους και στον εαυτό του ότι δεν έχει ακόμα ξοφλήσει και πως σκοπεύει να παλέψει για το όνειρο που όλοι τον συμβουλεύουν να εγκαταλείψει.

Μια γενιά σε απομακρυσμένη περιοχή χωρίς πολλές επιλογές εκτός από την ιππασία, τους αγώνες, και τα βράδια με φίλους και φίλες στα μπαρ. Η άγρια φύση, τα ατίθασα άλογα, οι ατίθασοι άνθρωποι. Η σκηνή του Μπρέιντι με ένα άλογο που τραυματίζει άσχημα το πόδι του στη προσπάθειά του να ξεφύγει από το ράντσο δε φέρνει απλά δάκρυα φέρνει λυγμούς. Το ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ είναι μια συγκλονιστικά δραματική ταινία που κυρίως έχει να κάνει με το κουράγιο του ανθρώπου να δέχεται δυνατά χτυπήματα και να τα αντέχει, έχει να κάνει με την τραυματισμένη ελπίδα, έχει να κάνει με τη θέληση και την επιμονή, έχει να κάνει με την ήττα και την αντιμετώπισή της.

Η Ζάο προσεγγίζει με τρυφερότητα ακόμα και το θέμα του “χαμένου ανδρισμού” γιατί ένας άντρας που αγαπά να κάνει ένα πολύ σκληρό και δύσκολο επάγγελμα και ο τραυματισμός τον αναγκάζει να το εγκαταλείψει συχνά αισθάνεται ευνουχισμένος. Ο Μπρέιντι και οι φίλοι του βλέπουν ότι ο κόσμος αλλάζει και οι αλλαγές που έρχονται δεν τους υπολογίζουν στα σχέδια τους, βλέπουν ότι το όνειρό τους έχει ημερομηνία λήξης η οποία πλησιάζει σύντομα ενώ εκείνοι είναι ακόμα τόσο νέοι.

Θα μπορούσα να συνεχίσω και με άλλες ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα γυρίσματα της ταινίας αλλά δε θα είχε κανένα νόημα μια και μπορείτε να τις βρείτε, προτιμώ για άλλη μια φορά ακόμα να υποκληθώ στην υπέροχη αφήγηση της Ζάο και στην δύναμη της αλήθειας. Το ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ μάλλον μετά από πολλά χρόνια θα έχει μπει στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες γύρω από το ροντέο και τους αναβάτες του, αλλά κι αυτό ίσως να μην έχει και τόση σημασία, το βέβαιο είναι πως αν αφήσετε να σας πλησιάσει αυτό το φιλμ επίσης μετά από πολλά χρόνια θα έχουν μείνει στο μυαλό σας κάμποσες σκηνές που θα εξακολουθούν να σας συγκινούν ειδικά αν είστε κινηματογραφόφιλοι.

Για τις ερμηνείες δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσα να προσθέσω, υποδύεσαι τον εαυτό σου, είσαι άμεσος, ανοίγεσαι στους άλλους και πιθανότατα δακρύζεις όχι γιατί στο υπαγορεύει το σενάριο αλλά γιατί θέλεις εσύ να δακρύσεις. Ποτέ δεν έχω παραστήσει τον ειδικό και ούτε θα το κάνω, ποτέ δεν χρησιμοποιώ την λέξη “κριτική” αλλά την λέξη “άποψη” γιατί απλούστατα δεν είμαι επαγγελματίας, είμαι ένας άνθρωπος που του αρέσει να γράφει και για τον κινηματογράφο και να μοιράζεται όσα μπορεί με όσους μπορεί, σαν κινηματογραφόφιλος λοιπόν πιστεύω πως το φίλμ της Ζάο ήταν από τα καλύτερα για τη χρονιά που μας αφήνει.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n