NOS

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ (NOS BATAILLES) – 2018

Σκηνοθεσία : Γκιγιόμ Σενέ

Πρωταγωνιστούν : Ρομέν Ντιρίς, Λετισιά Ντος, Λουσί Ντεμπέ

Ο Ολιβιέ είναι υπεύθυνος ομάδας εργατών σε κάποιο εργοστάσιο και μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα έρχεται αντιμέτωπος με δύο απώλειες. Πρώτα με την αυτοκτονία ενός εργάτη ύστερα από την απόλυσή του και κατόπιν με την αναπάντεχη εγκατάλειψη της οικογένειας από την γυναίκα του και μητέρα των δύο παιδιών του.

Στα πρώτα λεπτά έχουμε την αίσθηση πως θα παρακολουθήσουμε άλλο ένα κοινωνικό δράμα γύρω από τις συνθήκες εργασίας και τις εργασιακές σχέσεις στην σύγχρονη Ευρώπη. Ο Σενέ το χειρίζεται πολύ καλά, δανειζόμενος και έναν ντοκιμαντερίστικο τρόπο γραφής, η σκηνή στο γραφείο της υπεύθυνης προσωπικού είναι όντως πολύ καλογυρισμένη. Αργότερα έρχεται το οικογενειακό δράμα, κάτι σαν το Κράμερ Εναντίον Κράμερ απλώς αυτή τη φορά η σύζυγος που εγκαταλείπει δεν δίνει καμία εξήγηση έστω και βιαστική.

Ο σκηνοθέτης λοιπόν παλεύει όσο καλύτερα μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο “εργασιακό-κοινωνικό” φιλμ και στην “οικογενειακή ιστορία”. Στα συν ο τρόπος κινηματογράφησης και ο διάχυτος ρεαλισμός καθώς επίσης και η έλλειψη οικογενειακών εντάσεων για χαρτομάντηλα. Στα πλην το μερικές φορές υπερβολικό αλά ντοκιμαντέρ γύρισμα αφού η ταχύτητα εξέλιξης ορισμένων σκηνών δεν βοηθά και πολύ στην κατανόησή τους, άλλο ένα πλην-πάντα κατά την άποψη μου- η μικρότερη απ’όσο θα έπρεπε διάρκεια.

Έχουμε λοιπόν τον Κεν Λόουτς από την μία και τους φορμαρισμένους Νταρντέν από την άλλη, αν μη τι άλλο στα δικά μου τα μάτια η συνάντηση αυτή εξελίχθηκε ευχάριστα. Ο μαχόμενος συνδικαλιστής που ύστερα από την εξαφάνιση της γυναίκας του συνειδητοποιεί ότι δεν ήταν και τόσο κοντά στην οικογένεια του όσο θα έπρεπε και ότι ο σκληρά εργαζόμενος πατέρας συχνά τα κάνει μαντάρα στο καθημερινό μεγάλωμα των παιδιών, ένα καθήκον το οποίο είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου η μητέρα.

Καθώς το φιλμ προχωράει το οικογενειακό δράμα κερδίζει πόντους έναντι του εργασιακού αλλά σε καμία περίπτωση η κριτική ματιά και ο κοινωνικός σχολιασμός δεν μένουν στη γωνία. Το σενάριο προσπαθεί να αποφύγει τρύπες και προχειρότητες και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει, μοιραία βέβαια το βάρος πέφτει στον βασικό ήρωα τον οποίο ερμηνεύει πολύ καλά ο Ρομέν Ντιρίς απλώς θα μπορούσαν να δουλευτούν κάπως βαθύτερα ορισμένες σχέσεις με πρόσωπα από το περιβάλλον του και γι’αυτόν ακριβώς το λόγο θεωρώ πως η ταινία θα μπορούσε να έχει λίγη μεγαλύτερη διάρκεια.

Επίσης δεν υπάρχουν αγιογραφίες παρ’όλο που ο Σενέ διαλέγει ξεκάθαρα με ποια πλευρά θα ταχθεί. Υπάρχουν οι αγωνιζόμενοι εργάτες αλλά υπάρχουν και οι εκμεταλλευτές συνδικαλιστές, ο Ολιβιέ έκανε οικονομικά ότι μπορούσε για την οικογένειά του αλλά τα παιδιά του δεν τα είχε πλησιάσει. Δεν ξέρω αν Οι Αγώνες Μας συγκινήσουν ή προβληματίσουν το σίγουρο όμως είναι πως θα τους παρακολουθήσετε ευχάριστα γιατί είναι καλώ σινεμά, είναι ανθρώπινο σινεμά και θα το επαναλάβω έχει κάτι παραπάνω να πει.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n