ouatih-poster

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ (ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD) – 2019

Σκηνοθεσία : Κουέντιν Ταραντίνο

Πρωταγωνιστούν : Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Μπραντ Πιτ, Μάργκο Ρόμπι, Αλ Πατσίνο, Μπρους Ντερν.

1969, ο πάλαι ποτέ τηλεοπτικός αστέρας Ρικ Ντάλτον προσπαθεί να βρει κάποιον αξιόλογο ρόλο στον κινηματογράφο κι έρχεται αντιμέτωπος με το λυκόφως μίας εποχής και με την πιθανότητα του τέλους της καριέρας του.

Ταραντίνο είναι αυτός κι έχει τις εμμονές του κι όταν ξέρει να χειριστεί καλά αυτές τις εμμονές είναι άφταστος σε αυτό με το οποίο καταπιάνεται. Είτε σε εκνευρίζουν κάποιες αναφορές του στο σινεμά που αγάπησε είτε όχι αν μη τι άλλο οφείλεις να παραδεχτείς ότι είναι τίμιος. Δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι οι ιδέες του ήταν πρωτότυπες γιατί εδώ που τα λέμε έχουν ξεσκεπαστεί μπόλικοι κλέφτες ιδεών οι οποίοι υπεραμύνονταν της “πρωτοτυπίας” τους ονόματα δεν λέμε και υπολήψεις δεν θίγουμε. Ο Ταραντίνο “έκλεβε” με στυλ και για όσους αγαπούν το σινεμά οι κλεψιές του αυτές περισσότερο χειροκρότημα προκαλούσαν παρά αποστροφή, γιατί ήταν κλεψιές από αγάπη, υπήρχε φροντίδα γι’αυτά τα κλοπιμαία και συχνά κατέληγαν να είναι κάτι σαν διπλωματικές εργασίες πάνω στο σινεμά που τον γαλούχησε και όχι φτηνές κόπιες για χασμουρητά.

Δεν προσπαθώ να κάνω καμία αγιογραφία, άλλωστε είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως ορισμένες από τις εμμονές που ανέφερα παραπάνω πήραν τον έλεγχο σε κάποιες από τις ταινίες του με μάλλον καταστροφικά αποτελέσματα (βλέπε π.χ το Inglorious Basterds, ή το Death Proof). Ωστόσο ακόμα και στις πιο ντεφορμέ στιγμές του ο Ταραντίνο έκλεινε πονηρά το μάτι σαν να μας έλεγε “ξέρω ότι σας την έσπασα αλλά δική μου είναι η ταινία κι ότι γουστάρω κάνω”. Υπήρξαν επίσης περιπτώσεις κατά τις οποίες υπέφερε από ένα είδος κινηματογραφικής αλαζονείας και ξεχείλωνε στιγμές που ενώ θα μπορούσαν να πουν αυτό που ήθελαν σε δέκα λεπτά εκείνος το τράβαγε σε μισάωρο και βάλε.

kapote-sto-xoligoynt

Ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το Κάποτε Στο Χόλιγουντ αποτελείται από τρία συστατικά, νοσταλγία, αγάπη και απομυθοποίηση. Το μαύρο χιούμορ, οι όποιες ελαφρές κοινωνικοπολιτικές αναφορές, και οι “ιστορικές ανατροπές” έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Η ταινία έχει ήδη δυσαρεστήσει κάποιους, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα δεν έχει και τόση σημασία για μένα, κι αυτό ήταν αναμενόμενο όμως ελαφρά τη καρδία καλό είναι να μην βγαίνουν τα μαχαιροπίρουνα. Οι απομυθοποιήσεις του Ταραντίνο δεν πηγάζουν από κακία αλλά από μια δημιουργική τρέλα, από έναν παιδικό σινεφίλ έρωτα, από ένα εφηβικό μεθύσι. Δε θα αποκαλύψω πράγματα αν και είμαι σίγουρος ότι έχετε διαβάσει ήδη αρκετά ή σας τα έχει προδώσει το youtube.

Οι αναφορές του σκηνοθέτη πολλές, από το τηλεοπτικό Wanted Dead Or Alive στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο Στήβ Μακουίν και αποτέλεσε την έμπνευση για το Bounty Law στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο ήρωάς του Ρικ Ντάλτον, μέχρι τις ταινίες του Μπρους Λη και τα σπαγγέτι γουέστερν χάρη στα οποία ο Κλιντ Ίστγουντ (τηλεοπτικός κι εκείνος) ξεκίνησε την καριέρα του στο σινεμά και αν δεν τα είχε κάνει κανείς δεν τολμά να φανταστεί ποια θα ήταν η συνέχεια. Ο Ντάλτον είναι ένα άλογο που αισθάνεται ότι έχει γεράσει καλλιτεχνικά και κάποιος θα του φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι για να το γλιτώσει από τα βάσανά του. Δίπλα του ένας μαχητής-κασκαντέρ αλλά και πιστός φίλος, ο Κλιφ Μπουθ (Μπραντ Πιτ) ο οποίος τον στηρίζει και τον εμψυχώνει συνεχώς. Γιατί όχι το Κάποτε στο Χόλιγουντ θα μπορούσε να είναι ένα φιλμ πάνω στην αντρική φιλία και στην αφοσίωση, ασφαλώς δεν είναι μόνο αυτό. Όπως δεν είναι μία ταινία μόνο για τους χίππυς ή μια ταινία για ένα σινεμά που ζούσε τις τελευταίες του μέρες ή ακόμα και για μια κοινωνία που άλλαζε με μεγάλη ταχύτητα και άνθρωποι σαν τον Ρικ Ντάλτον  δεν μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν σε αυτές τις αλλαγές.

3402273

Μπορεί κάποιοι να αναρωτηθούν τι δουλειά είχε στην πλοκή η Σάρον Τέητ που μοιάζει τελείως αταίριαστη με την υπόλοιπη ιστορία, έλα όμως που δεν είναι. Η Σάρον Τέητ αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της τότε κινηματογραφικής αλλά και της ποπ κουλτούρας, ήταν δυνατόν να την αφήσει έξω; Η αναφορά στο χίππικο κίνημα και στο τέλος του, το τραγικό τέλος του, δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την Τέητ. Ο Ταραντίνο αναπλάθει μία εποχή και η εποχή αυτή έχει τα σύμβολά της, άλλα τελειώνουν άλλα γεννιούνται μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με το 1969. Το σενάριο (φυσικά γραμμένο από τον Ταραντίνο) πατάει γερά κι έχει δημιουργήσει πειστικότατους και απολαυστικότατους χαρακτήρες καθώς και αξιομνημόνευτες καρικατούρες. Η αναληθοφάνεια, και η διαστρέβλωση γνωρίζουν στιγμές δόξας, (όσο θαυμαστής του Μπρους Λη κι αν είσαι δεν μπορεί-αν είσαι και καλοπροαίρετος- να μην χαμογελάσεις έστω με την Ταραντινική αναφορά στο θρύλο των πολεμικών τεχνών).

Θα το επαναλάβω η όποια απομυθοποίηση δεν πηγάζει από κακία ή από την επιθυμία του σκηνοθέτη να αποκαθηλώσει και να προκαλέσει. Την εποχή αυτή την αγάπησε και την αγαπάει αλλά θα την σατιρίσει κιόλας. Ο Ρικ Ντάλτον είναι ένας από τους κινηματογραφικούς εκφραστές αυτής της εποχής. Ο Ρικ Ντάλτον εκφράζει τους σταρς που είναι ακυβέρνητα πλοία, και τότε υπήρχαν αρκετοί Ρικ Ντάλτον. Εκφράζει έναν συντηρητισμό (που είναι τα παλιά ωραία χρόνια), όπως εκφράζει και την αγωνία μιας εξωτερικής ομορφιάς που σιγά σιγά παύει να είναι μεγάλο όπλο για την κινηματογραφική επιτυχία (η σκηνή με την γκρίνια για το προγούλι θα προκαλέσει χαμόγελα αλλά και θλίψη).

Το Κάποτε Στο Χόλιγουντ είναι ένα γλυκόπικρο φιλμ που παραδίδει μαθήματα γλυκόπικρου κινηματογράφου, αν το καλοδεχτείς θα περάσεις πολύ όμορφα, αν πάλι είσαι κολλημένος με κάποια στερεότυπα και με κάποιες “αξίες” πολύ πιθανόν να φύγεις απογοητευμένος. Ο Ταραντίνο είναι ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης, παραμένει ένας ικανότατος σεναριογράφος, αλλά πρέπει να δεχτούμε πως τα όποια “πιστεύω” του θα τον ακολουθούν συνέχεια, π.χ κι εδώ κάποιοι διάλογοι τραβούν λίγο παραπάνω και εδώ υπάρχει γκροτεσκ βία με κατάμαυρο χιούμορ και μάλλον τραβηγμένη από τα μαλλιά, αυτός είναι ο Ταραντίνο όμως.

Κανείς δεν λέει ότι πρόκειται για την τέλεια ταινία, αλλά έχει γερή αφήγηση ακόμα και στα νωχελικά της μέρη- διότι μην ξεχνάμε το υπαρξιακό κομμάτι του φιλμ- έχει εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής, έχει σενάριο με απειροελάχιστη κοιλίτσα, έχει ικανοποιητικές δόσεις ανατρεπτικού χιούμορ, έχει σούπερ ερμηνείες (ο Ντι Κάπριο και ο Πιτ έχουν δέσει υπέροχα σαν ντουέτο), ωραίους δευτερορολίστες ,ή καλύτερα cameo εμφανίσεις που λέμε και στην κινηματογραφική γλώσσα, και φυσικά φοβερό σάουντρακ.

Ο Ταραντίνο επέστρεψε και μας θύμισε γιατί τον πιστέψαμε, από κει και πέρα περιμένουμε τα επόμενα βήματά του.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n