mid

ΜΕΣΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ (MIDSOMMAR) -2019

Σκηνοθεσία : Άρι Άστερ

Πρωταγωνιστούν :  Φλόρενς Πιου, Τζακ Ρέινορ, Γουίλιαμ Τζάκσον Χάρπερ, Βίλχελμ Μπλόμγκρεν

Η νεαρή Ντάνι βιώνει μια φοβερή οικογενειακή τραγωδία ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει και προβλήματα στη σχέση της με τον σύντροφό της. Προσπαθώντας να διαχειριστεί όσο μπορεί καλύτερα και τα δύο ακολουθεί τον σύντροφό της και τους φίλους του σε ένα παράξενο κοινόβιο στη Σουηδία όπου όμως εκεί διάφορα παράξενα και ανεξήγητα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν.

Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία για τον Άστερ ένα χρόνο μετά την Διαδοχή με την οποία είχα ασχοληθεί επίσης. Ξεκαθαρίζω λοιπόν εξ αρχής μερικά πράγματα, θεωρώ πως ο τριαντατριάχρονος Νεοϋορκέζος είναι καλός σκηνοθέτης και μπορεί να γυρίσει ικανοποιητικότατες ταινίες τρόμου, άλλωστε δείχνει να αγαπά ιδιαίτερα το είδος. Εδώ υπάρχει η άποψή μου για την Διαδοχή και πάμε παρακάτω, στην περίπτωση του Μεσοκαλόκαιρου ο Άστερ δείχνει πιο ώριμος και πιο σίγουρος για τον εαυτό του, και εδώ τα έχει αναλάβει όλα, σενάριο και σκηνοθεσία και μάλιστα αποφασίζει στο κομμάτι δημιουργίας χαρακτήρων να δώσει ιδιαίτερος βάρος, πράγμα που σημαίνει πως φιλοδοξεί να κάνει μια ταινία τρόμου που δεν θέλει απλά να μας πετάξει από τις θέσεις μας αλλά να πει και κάτι παραπάνω.

mid2

Οι προθέσεις του είναι τίμιες και ολοφάνερη η λατρεία του για τον κινηματογράφο φολκ-τρόμου των τελών της δεκαετίας του εξήντα και των αρχών της δεκαετίας του εβδομήντα. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος πετυχαίνει κάτι αξιοσημείωτο, παρόλο που το 95% της ταινίας διαδραματίζεται υπό το δυνατό φως του ήλιου και κυριαρχούν οι λευκές ενδυμασίες που παραπέμπουν στην αρχαία Ελλάδα η ατμόσφαιρα είναι άκρως απειλητική και το κακό περιμένεις ότι θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Ο ήλιος δεν φωτίζει, ζαλίζει, δεν σου καλυτερεύει τη διάθεση, αν και αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει, σε κρατά αιχμάλωτο και σε παρατηρεί συνέχεια σαν φύλακας στρατοπέδου.

Τα χαμόγελα και η φιλοξενία κρύβουν επτασφράγιστα μυστικά και η όλη σύλληψη θυμίζει κάτι από τους στίχους του Hotel California των Eagles. Μεγάλη βοήθεια στην δημιουργία αυτής της απειλητικής ατμόσφαιρας παίρνει ο Άστερ τόσο από όλες σχεδόν τις ερμηνείες αλλά και από την θαυμάσια φωτογραφία του Πάβελ Πογκορζέλσκι (συνεργάτης και στην Διαδοχή) που αναδεικνύει το φως σε ένα από τα πιο ισχυρά όπλα του φιλμ. Θα ήταν επίσης παράλειψη να μην αναφερθούμε και στο μουσικό κομμάτι που έχει αναλάβει ο Haxan Cloak (κατά κόσμον Μπόμπυ Κρλικ) Βρετανός συνθέτης και παραγωγός.

Έχουμε λοιπόν ένα νέο Wicker Man καθώς τελειώνει η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα; Σίγουρα ο δημιουργός κάτι τέτοιο θα ήθελε και έβαλε όλα του τα δυνατά για να το πετύχει, και το πετυχαίνει για κάτι λιγότερο από τα τρία τέταρτα της ταινίας. Δεν φτάνουν όμως μόνο οι προθέσεις και δεν φτάνει πάντα μόνο το ταλέντο, αναφέρθηκα παραπάνω σ’αυτά, χρειάζεται μια καλή διαχείριση τόσο στην σκηνοθετική αφήγηση όσο και στο σενάριο και κάπου εκεί ο Άστερ παραδείχνει εμπιστοσύνη στον εαυτό του αν και στο μυαλό του δεν μπορώ να μπω. ‘Εχει στήσει αργά και μεθοδικά το σύμπαν που επιθυμεί, μας έχει εντυπωσιάσει και περιμένουμε τα καλύτερα αλλά από ένα σημείο και μετά το πράγμα σκαλώνει. Ο αρχικά πετυχημένος αργός ρυθμός παύει να αποτελεί ατού και στρέφεται εις βάρος της ταινίας, χωρίς να αποκαλύψω τίποτα ομολογώ ότι το τελευταίο μισάωρο από μέσα μου είπα τη φράση “τελείωνε επιτέλους” κάπου δύο τρεις φορές. Επίσης η όποια σεναριακή πρωτοτυπία αρχίζει σιγά σιγά να ξεφουσκώνει και η ιστορία ξεχειλώνει όχι με τον καλύτερο τρόπο, πάνω εκεί θεωρώ πως ο ρυθμός έπρεπε να γίνει λίγο πιο γρήγορος, στο κάτω κάτω δεν είναι όλοι Ρομάν Πολάνσκι και δεν πρόκειται και για ταινία εσωτερικής αναζήτησης, φιλμ τρόμου είναι.

mid3

Τα 147 λεπτά της ταινίας είναι πάρα πολλά κατά τη γνώμη μου, το πολύ δύο ώρες θα ήταν υπέρ αρκετές και μάλιστα κάπου διάβασα ότι η αρχική έκδοση ξεπερνούσε τις τρεις ώρες, δεν θέλω να το σκέφτομαι. Για να μην παρεξηγηθώ λοιπόν, το Μεσοκαλόκαιρο θα ήταν ένα πάρα πολύ καλό θρίλερ αν έπαιζε πιο έξυπνα με τον χρόνο και με την σεναριακή εξέλιξη, για την ακρίβεια πιστεύω κι εγώ ότι θα είχαμε το Wicker Μan των τελευταίων είκοσι ετών αλλά χάρη σε ένα αδικαιολόγητο πλάτιασμα η ευκαιρία χάνεται. Πάρτε παράδειγμα μια άλλη ταινία τρόμου με κάπως παρόμοιο θέμα, Το Ουρλιαχτό του Τζο Ντάντε, σύμφωνοι εκεί δεν μιλάμε για ιεροτελεστίες εκεί ο τρόμος κρύβεται αλλού αλλά ωστόσο υπάρχει κι εκεί το σκηνικό “καλώς ήρθατε, χαρήκαμε που είσαστε μαζί μας και θα περάσουμε όλοι καλά σαν μια μεγάλη παρέα” για να ακολουθήσει ότι ακολούθησε και να αναδείξει το συγκεκριμένο φιλμ σαν μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες τρόμου για την δεκαετία του 80.

Τέλος πάντων συνεχίζω να πιστεύω στον Άστερ και το Μεσοκαλόκαιρο μου έδειξε ότι δουλεύει και εξελίσσεται οπότε αναμένω την επόμενη δουλειά του με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n