A-rainy-Day-poster-ka

Μια Βροχερή Μέρα Στη Νέα Υόρκη (A Rainy Day In New York) – 2019

Σκηνοθεσία : Γούντυ Άλλεν

Πρωταγωνιστούν : Τιμοτέ Σαλαμέ, Ελ Φάνινγκ, Λη Σράιμπερ, Σελένα Γκόμεζ

Ένα ζευγάρι φοιτητών ταξιδεύει στη Ν.Υόρκη προκειμένου η κοπέλα να πάρει συνέντευξη από έναν σκηνοθέτη για λογαριασμό της εφημερίδας του κολεγίου στο οποίο σπουδάζει. Στη διάρκεια όμως αυτής της μέρας θα συμβούν πολλά απρόοπτα.

Το’χω ξαναγράψει, όπως όλα δείχνουν η καλύτερη περίοδος του Γούντυ Άλλεν έχει περάσει, εμένα δεν με ενοχλεί, σε όλους τους δημιουργούς συμβαίνει το ζήτημα είναι τι απαιτήσεις μπορεί να έχουμε ως κοινό από εκείνον ή αν προτιμάτε ως οπαδοί του, γιατί ο γράφων σε αυτή την κατηγορία ανήκει ακόμα και σήμερα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ο Γούντυ Άλλεν έχει προσφέρει πάρα πολλά έχει αφήσει την σφραγίδα του και πολλές από τις ταινίες του θα πρέπει να αποτελούν μαθήματα κινηματογράφου. Βέβαια όπως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις κάποιοι σινε-κριτικοί τον έχουν κατατάξει στην κατηγορία “Κοιτάτε Και Μην Αγγίζετε”, σε απλά ελληνικά “απαγορεύεται να μην σου αρέσει κάποια ταινία του”, μακρυά από τέτοιες λογικές.

Όσο κι αν τον αγαπάω υπήρχαν ταινίες του τα τελευταία χρόνια που δεν με άγγιξαν αλλά ξέρω ότι κάθε φορά που θα βγαίνει στις αίθουσες δικό του φιλμ θα το βλέπω. Με το ίδιο σκεπτικό λοιπόν πήγα να δω και την Βροχερή Μέρα, δηλαδή χωρίς καμία πρόθεση σύγκρισης με το παρελθόν και χωρίς την νοσταλγική διάθεση “που είναι η Χάννα και οι Αδελφές Της, που είναι το Μανχάταν”, ή ακόμα και το Μεσάνυχτα στο Παρίσι που ακόμα το θεωρώ ένα διαμάντι. Περίπου ήξερα τι θα δω, έναν δημιουργό που γερνάει αξιοπρεπέστατα, παραμένει παλαιομοδίτης και ρομαντικός, και εξακολουθεί να κάνει τις ίδιες σχεδόν ερωτήσεις γύρω από τις ερωτικές σχέσεις και την πολυπλοκότητά τους.

rainyday-1-1440x960

Και τίθεται το ερώτημα, επαναλαμβάνεται; Ασφαλώς, είναι η απάντηση, άλλωστε εδώ και αρκετές ταινίες έχει συλληφθεί να αντιγράφει τον εαυτό του απλώς η σεναριακή πρωτοτυπία έχει δώσει τη θέση της σε μια πολύ έξυπνη και καλοκαμουφλαρισμένη επανάληψη, και πως να το κάνουμε, είναι μαγκιά στη τέχνη να επαναλαμβάνεσαι χωρίς να ενοχλείς και επιμένω -οκ προσωπική γνώμη είναι- ο Γούντυ Άλλεν δεν ενοχλεί και δεν μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή άλλο δημιουργό που να το πετυχαίνει τόσο καλά.

Θα συναντήσετε ήρωες από άλλες ταινίες του στη Βροχερή Μέρα, αυτό είναι βέβαιο αλλά κάποια στιγμή θα καταλήξετε να του βγάλετε το καπέλο γιατί στη διάρκεια του συγκεκριμένου φιλμ αυτό μπορεί να περάσει σχεδόν απαρατήρητο, αν κάτσετε να την σκεφτείτε μετά το τέλος της τότε θα το διαπιστώσετε. Επίσης είναι κάπως αφύσικο οι νεαροί ήρωές του εν έτη 2019 να συμπεριφέρονται σαν τη γενιά του μεσοπολέμου ή αυτή της δεκαετίας του 50, μάλλον ο Γούντυ Άλλεν δεν έχει και την καλύτερη επαφή με την σημερινή νεολαία, ίσως και να μην το επιθυμεί. Από την άλλη κινηματογράφος είναι, μυθοπλασία είναι, παραμύθι δηλαδή, οπότε ας προσπεράσουμε κάποιες παρόμοιες υπερβολές και ας σταθούμε σε άλλα κομμάτια. Ξεκινώ από την σκηνοθεσία, μια αληθινή μαστοριά στην αφηγηματική οικονομία, συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα, μέσα σε μία μόνο μέρα, η ταινία διαρκεί 90 λεπτά κι εσύ νομίζεις ότι έχεις παρακολουθήσει τη ζωή των ηρώων σε διάστημα έξι μηνών, ο άνθρωπος είναι μάγος! Πάρα πολύ καλοδουλεμένος ρυθμός και τα πάντα τρέχουν σε ρυθμό υγιεινού τζόγκιγκ, καθαρά σκηνοθετικά ο Άλλεν βρίσκεται σε πολύ καλή φόρμα.

26

Σεναριακά τα πράγματα δεν είναι το ίδιο πετυχημένα, για παράδειγμα ο χαρακτήρας της Άσλυ που υποδύεται η Ελ Φάνινγκ μου φαίνεται κάπως τραβηγμένος από τα μαλλιά και συχνά οι αντιδράσεις της και η συμπεριφορά της μου θυμίζουν περισσότερο καρτούν. Κάποιες εύκολες ανατροπές επίσης όπως και οι λύσεις που δίνουν μάλλον προδίδουν ένα χαρακτήρα βιασύνης ή έλλειψης έμπνευσης. Αν προσπεράσουμε λίγο την πειστικότητα των βασικών χαρακτήρων μάλλον θα περάσουμε καλύτερα, αν και οι περισσότερες ερμηνείες είναι πολύ ικανοποιητικές χωρίς να σε καθηλώνει και καμία, με εξαίρεση ίσως τον Σαλαμέ που έχει το πάνω χέρι.

Ιδιαίτερη αναφορά στην εκπληκτική φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο που έδεσε τέλεια με την ατμόσφαιρα που ήθελε να δημιουργήσει ο σκηνοθέτης, βέβαια ο Στοράρο έχει παράσημα από την δουλειά του στα Αποκάλυψη Τώρα και 1900 μέχρι το Ντικ Τρέηση και το Τσάϊ Στη Σαχάρα. Συμπέρασμα, η Βροχερή Μέρα Στη Νέα Υόρκη είναι 90 λεπτά ικανοποιητικού σινεμά που δεν το προσπερνάς εύκολα, ίσως να μην μείνει στη μνήμη για χρόνια αλλά είναι Γούντυ Άλλεν που σου δίνει ακόμα λόγους για να συνεχίσεις να τον αγαπάς κινηματογραφικά.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n