maradona-1-min

Ντιέγκο Μαραντόνα (Diego Maradona) – 2019

Σκηνοθεσία : Ασίφ Καπάντια

Ένα ντοκιμαντέρ που αναλαμβάνει το εξαιρετικά δύσκολο έργο της κατάδυσης στα βάθη της ψυχής μιας από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που γνώρισε ο αθλητισμός.

Εκεί που -κατά τη γνώμη μου- απέτυχε ο Κουστουρίτσα πέτυχε ο Καπάντια. Ο σκηνοθέτης του Ο Καιρός Των Τσιγγάνων λάτρευε τον Μαραντόνα και προσπάθησε να κάνει μια προσεγμένη αγιογραφία, και τελικά προέκυψε μια συνέντευξη θαυμασμού. Ο Καπάντια δεν ξέρω τι αισθάνεται για τον μάγο της μπάλας όμως έβαλε όλα του τα δυνατά να ερευνήσει έναν μύθο όσο πιο αποστασιοποιημένα γίνεται. Το ντοκιμαντέρ δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση όπως καθόλου εύκολη υπόθεση δεν είναι η όποια ανάλυση του φαινομένου Μαραντόνα, γιατί για φαινόμενο πρόκειται.

Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν από την αρχή κι αυτό διευκολύνει πολύ και τον θεατή, στην ουσία έχουμε να κάνουμε με δύο ανθρώπους με τον Ντιέγκο και με τον Μαραντόνα, πράγμα που παραδέχεται και ο ίδιος ο Αργεντίνος. Μιλούν γι’αυτόν ή καλύτερα γι’αυτούς τους δύο οι πιο κοντινοί άνθρωποι, από συγγενείς μέχρι προπονητές, δεν βλέπουμε κανέναν όμως μόνο τους ακούμε, κι εδώ επισημαίνουμε την δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη αφού καταφέρνει να συνδυάσει πολύ έξυπνα την αφήγηση με τα πλάνα.

Άλλο ένα συν του ντοκιμαντέρ είναι ότι δεν επικεντρώνεται στις ποδοσφαιρικές ικανότητες του Ντιέγκο, άλλωστε τι παραπάνω να κινηματογραφήσει κανείς όταν έχουν χιλιοπροβληθεί τα πάντα και υπάρχει και το πρόθυμο you-tube; Οι ποδοσφαιρικές σκηνές καταλήγουν πάντα σε κοντινά πλάνα του προσώπου του Μαραντόνα, ο πόνος, η χαρά, η απογοήτευση, το πείσμα, ο θυμός, η εκδίκηση. Το ωραιότερο γκολ που μπήκε ποτέ σε παγκόσμιο κύπελλο αυτό κόντρα στην Εθνική Αγγλίας στο Μεξικό το 1986 όταν ο Μαραντόνα περνάει τους πάντες και τα πάντα περνάει σχεδόν απαρατήρητο, αλλά στην ουσία αυτό υπογραμμίζει ο Καπάντια “το γκολ δεν είναι αυτό που θέλω να σας δείξω, εγώ θέλω να δείξω τι συνέβαινε στη ψυχή αυτού του ανθρώπου”.

maradona2

Φοβερή δουλειά και στο μοντάζ φυσικά γιατί πρέπει να γνωρίζουμε πως υπήρξαν κάπου 500 ώρες οπτικού υλικού που έπρεπε να μπουν σε τάξη και μπήκαν. Ο Μεσσίας φτάνει στην Νάπολη σε μια περίοδο όπου ο νότος θεωρείται η περιοχή των αγράμματων, των υπανάπτυκτων, των μαφιόζων. Ο Μαραντόνα καλείται όχι μόνο να πάρει στη πλάτη του την αγωνιστική πορεία μιας ομάδας αλλά και το πληγωμένο φιλότιμο μιας ολόκληρης πόλης. Ο ήρωας, ο εκδικητής και τιμωρός των γηπέδων, το είδωλο, ο θεός της πόλης.

Από την άλλη το φτωχόπαιδο από ένα χωριό στο οποίο όχι μόνο δεν υπήρχαν δρόμοι αλλά πάρα πολλά σπίτια δεν είχαν τουαλέτες ή ηλεκτρικό στην ηλικία των δεκαπέντε χρονών γίνεται ο προστάτης μιας οικογένειας. Ο Μαραντόνα ήταν ο σωτήρας και ο Ντιέγκο το παιδί που έπρεπε να σφίξει τα δόντια και να παλέψει μόνος του. Το ντοκιμαντέρ δε θα πάρει θέση γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει θέση για να πάρει κανείς. Ο Μαραντόνα ήταν τα πάντα, θεός, ήρωας, φιλάνθρωπος, σύμβολο, εραστής, απατεώνας, αλαζόνας, αλήτης, ιππότης, μάγκας, αυτοκαταστροφικός και ο κατάλογος από χαρακτηρισμούς τελειωμό δεν έχει.

maradona3

Και στην άλλη όχθη μόνος ο Ντιέγκο, αυτός απέναντι στον μύθο του που όσο περνούσε ο καιρός κατάπινε και τον ίδιο. Την ίδια και καλύτερη δουλειά από τα λόγια φίλων και γνωστών του Μαραντόνα κάνουν τα πλάνα, η στιγμή όπου βλέπουμε ένα πρόσωπο που καταπίνει τις πληγές του, βιώνει τη μοναξιά του, προσπαθεί να συνυπάρξει με την αποκαθήλωση του ενώ παράλληλα δεν ακούγεται τίποτα λες και έχει κοπεί ο ήχος είναι απλά ο ορισμός της έμπνευσης.

Επαναλαμβάνω πως δεν υπάρχει κανένα στοιχείο αγιογραφίας, σε αντίθεση με μερικούς δικούς μας αθλητικογράφους όπου το γκολ-χέρι και η αυτοκαταστροφική πορεία θεωρούνται κάτι σαν μαγκιά η κάμερα του Καπάντια βγάζει λύπη, θυμό και αυστηρότητα. Ο Μαραντόνα είχε τα πάντα αλλά είχε ξεφύγει και γυρισμός δεν υπήρχε, ο Ντιέγκο το μόνο που είχε ήταν λίγοι άνθρωποι που τον αγαπούσαν πραγματικά αλλά δεν μπόρεσαν να τον βοηθήσουν γιατί ο Μαραντόνα τους έδιωξε.

Σχόλιο βέβαια υπάρχει και για την ψυχολογία του οπαδού που θέλει τον παίκτη θεό και υπηρέτη του μαζί αλλά ας τελειώσω κάπου εδώ, για ένα ντοκιμαντέρ δεν γίνεται να γράψεις πολλά πράγματα, τα λέει όλα το ίδιο. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα είναι η ζωή, με τα καλά και με τα άσχημα της, με το λευκό, το μαύρο και πολύ συχνά το γκρίζο χρώμα.

Εξαιρετική δουλειά

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n