Εναλλακτικοί Players-Αν δεν μας ακούτε πατήστε εδώ

New Page 1

  

      TUNEIN logo           

 

 

 

lighthouse_poster

Ο Φάρος (The Lighthouse) – 2019

Σκηνοθεσία : Ρόμπερτ Έγκερς

Πρωταγωνιστούν : Γουίλεμ Νταφό, Ρόμπερτ Πάτινσον

Δύο φαροφύλακες, ο παλιός και έμπειρος και ο νέος. Ο κάπως κουρασμένος και εκείνος που φαίνεται να θέλει να ξεφύγει από κάτι. Θα πρέπει να συνυπάρξουν και να τα πάνε καλά.

Επειδή δεν έχω δει την Μάγισσα δεν έχω ιδέα και για την προηγούμενη δουλειά του Έγκερς, οφείλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα από το τρέϊλερ (οκ ξέρω τα τρέϊλερς πρέπει να είναι κράχτες) και είμαι και μέγας θαυμαστής του Νταφό άρα δεν ήθελα και πολλά για να δω την ταινία. Το θέμα το έχουμε ξαναδεί και μάλιστα μια ταινία που το απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο είναι το Πως Τελείωσε Αυτό Το Καλοκαίρι για την οποία την άποψή μου θα την βρείτε εδώ. Από την αρχή λοιπόν καταλαβαίνουμε πως ένα από τα γερά χαρτιά της ταινίας, λόγω θέματος, πρέπει να είναι οι δύο πρωταγωνιστές. Όταν θέλεις να γυρίσεις ένα τέτοιο φιλμ θα ποντάρεις σχεδόν τα πάντα εκεί. Σχέσεις εξουσίας, συγκρούσεις, μυστικά, όνειρα, ψέματα, πόνος, μοναξιά, φόβος, απελπισία, συντροφικότητα, μίσος.

Όλα τα παραπάνω πρέπει να εξελιχθούν μέσα στον κινηματογραφικό χρόνο, πράγμα το οποίο δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο. Το σενάριο ανέλαβε ο σκηνοθέτης μαζί με τον αδελφό του τον Μαξ Έγκερς, σενάριο το οποίο βασίστηκε σε μία ιστορία του Έντγκαρ Άλαν Πόε η οποία έμεινε ανολοκλήρωτη. Πάμε λοιπόν σε ένα άλλο ζήτημα, πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις μια Πόε ατμόσφαιρα στην οθόνη, προσπάθειες έχουν γίνει πολλές στο παρελθόν άλλες πολύ πετυχημένες άλλες όχι και τόσο. Απαιτείται λοιπόν κι ένα δυνατό σενάριο διότι σημαντικό πράγμα οι ερμηνείες αλλά κάπου πρέπει να πηγαίνει και η ιστορία. Και πάμε και σε ένα ακόμα σκέλος, το εικαστικό. Τι έχουμε; Ένα φάρο στη μέση του πουθενά, μια βραχονησίδα, μια θύελλα που δε λέει να σταματήσει, γιγαντιαία κύματα, ένα μικρό δωμάτιο σαν κελί φυλακής που φιλοξενεί τους δύο ήρωες.

light

Ο Έγκερς, πολύ έξυπνα για μένα, θέλησε μάλλον να παίξει και λίγο με το στυλ του Μπέλα Ταρρ, του γερμανικού εξπρεσιονιστικού κινηματογράφου αλλά και του Π της ταινίας του Ντάρεν Αρονόφσκι. Ο δικός του “Πόε Επί Της Οθόνης” δεν είναι μόνο ψυχικά σκοτεινός αλλά και εικαστικά, η δύναμη του σκοταδιού είναι πολύ καθοριστική καθ’όλη την διάρκεια της ταινίας. Τα πρόσωπα τον ηρώων όταν το φως πέφτει επάνω τους μοιάζουν πονεμένα και απειλητικά ταυτόχρονα, οι όποιες απειλές του Νταφό κρύβουν και ένα είδος ανασφάλειας έναν φόβο. Ο Πάτινσον αφημένος στους τρομακτικούς εφιάλτες του και στα μυστικά του νοιώθει να τον τυλίγει το σκοτάδι ακόμα και στο φως τις ημέρας.

Συχνά οι διάλογοι διακόπτονται από τους κεραυνούς κι από τα κύματα που κοντεύουν να καταπιούν τα πάντα, το περιβάλλον δεν αργεί να μετατραπεί σε προσωπική κόλαση. Βλέπουμε την αγριεμένη θάλασσα σχεδόν να θέλει να εκδικηθεί, το νησί να έχει μετατραπεί σε ένα βραχώδες τέρας που ετοιμάζεται να κατασπαράξει τους ανθρώπους και το παιχνίδι γάτας-ποντικιού συνεχίζεται. Οι φαροφύλακες, πίνουν, τραγουδούν, γίνονται φίλοι, εχθροί, ανταλλάσσουν ιστορίες, ανταλλάσσουν ψέμματα, ανταλλάσσουν ενοχές και τραύματα.

light2

Κάποιες στιγμές λοιπόν έπιασα τον εαυτό μου να ξεφεύγει λίγο από τους διαλόγους και να επικεντρώνεται περισσότερο στον φωτισμό και στις ερμηνείες, γιατί οι δύο ηθοποιοί ακόμα και όταν δεν μιλούν παίζουν εκπληκτικά. Ανέφερα στην αρχή το πόσο θαυμάζω τον Νταφό γι’αυτό, όπως και στην περίπτωση του Χοακίν Φήνιξ στο Τζόκερ, δεν με εξέπληξε καθόλου αυτή η θαυμάσια ερμηνεία του, αυτό περίμενα αυτό είδα. Η πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν ο Πάτινσον ο οποίος από Φλωροβρυκόλακας στη σινε-σειρά Twilight εξελίχθηκε σε έναν απίστευτα πειστικό φαροφύλακα που δίνει αιματηρές μάχες με τους δαίμονες του μυαλού και της ψυχής του. Και επιστρέφουμε στο φως και στη φωτογραφία βάζοντας στην άκρη όσκαρ και υποψηφιότητες, ο Γιάριν Μπλάσκε (διευθυντής φωτογραφίας) δημιούργησε ένα πραγματικό θαύμα. Οι βασανισμένες ψυχές των δύο ηρώων βρίσκουν το ιδανικό “καταφύγιο” στους μισοφωτισμένους και σχεδόν τρομακτικούς και απειλητικούς κλειστούς χώρους, συχνά δε ο έξω χώρος αποτελεί κι αυτός ένα είδος προαυλίου φυλακής και ένα είδος δικαστηρίου, προσέξτε τις αριστουργηματικές σκηνές με τον γλάρο (μικρή αναφορά στα Πουλιά του Χίτσκοκ..ίσως).

Η φωτογραφία παίρνει συχνά το πάνω χέρι κι αυτό για μερικούς αποτελεί δικαιολογία για να καλυφθούν αδυναμίες της ταινίας, δεν θα συμφωνήσω καθόλου. Η γοτθική ατμόσφαιρα παίρνει άριστα, οι εφιάλτες και τα οράματα αποτυπώνονται χωρίς ανόητες υπερβολές και επαναλήψεις, εφιάλτες άλλωστε έχουμε όλοι μας και στους εφιάλτες δεν υπάρχει “λογική” και “νόημα” πάντα αλλά κι αν ακόμα υπάρχει εδώ μιλάμε για κινηματογράφο και όχι για σεμινάριο ψυχιατρικής αφήστε λοιπόν την εικόνα να μιλήσει.

Η τρέλα που συνεχώς μεγαλώνει μια και η μοναξιά την τρέφει συνεχώς, εξελίσσεται με μαεστρία τόσο χάρη στην επιδεξιότητα του Έγκερς, όσο και στους άλλους τρεις βασικούς πυλώνες του φιλμ, ερμηνείες, σενάριο και φωτογραφία. Ο σκηνοθέτης που κάτι φαίνεται να θυμάται και από την Αποστροφή του Πολάνσκι (ναι πάλι αυτός) προσφέρει αφήγηση σταθερή, ουσιαστική και γεμάτη σιγουριά. Ο Φάρος, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα πάρα πολύ ωραίο ψυχολογικό θρίλερ που ακόμα και τη στιγμή που ίσως να “χάνει τη μπάλα” και να δείχνει να ξεφεύγει σε άλλες σφαίρες εμένα με βρήκε απόλυτα σύμφωνο, διότι πως να απεικονίσεις το φευγιό από την λογική και την πραγματικότητα όταν δεν “χάσεις τη μπάλα” και λίγο; Και μη νομίζετε ότι κι αυτό είναι εύκολο, αυτό κι αν κρύβει παγίδες. Πολλοί την έχουν πατήσει και ταινίες που ξεκινούσαν με τον καλύτερο τρόπο κατέληγαν με ανόητα φινάλε που πρόδιδαν αδυναμία στο χειρισμό και στην έμπνευση, κάτι που δεν έλειψε από τον Έγκερς.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n