Εναλλακτικοί Players-Αν δεν μας ακούτε πατήστε εδώ

New Page 1

  

      TUNEIN logo           

 

 

 

tzo

ΤΖΟΤΖΟ (Jojo Rabbit) – 2019

Σκηνοθεσία : Τάικα Γουαιτίτι

Πρωταγωνιστούν : Ρόμαν Γκρίφιν Νταίηβις, Σαμ Ρόκγουελ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Τόμασιν Μακένζι, Τάικα Γουαιτίτι

Δεκάχρονο αγόρι μέλος της νεολαίας των Ναζί ανακαλύπτει πως στο σπίτι του κρύβεται μια νεαρή Εβραία.

Δεν έχω πρόβλημα με τις ταινίες που σατιρίζουν τον πόλεμο, το αντίθετο, έχω απολαύσει αριστουργήματα (Μ.Α.S.H, CATCH 22, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ) όμως φιλμ όπως αυτά είχαν κάτι πολύ σημαντικό, έξυπνη σεναριακή προσέγγιση. Ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όπως ο πόλεμος θέλει πολύ γερό μυαλό ώστε το σενάριο που θα γραφτεί να χειρίζεται έξυπνα το μαύρο χιούμορ που απαιτείται και να σέβεται και τη νοημοσύνη του θεατή γιατί αν μη τι άλλο ζητά από τον θεατή να έχει νοημοσύνη.

Μπορείς βέβαια να κάνεις κάτι γλυκόπικρο σαν αυτό που έκανε ο Μπενίνι με το Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ, ταινία που αγαπήθηκε αλλά όσο κι αν με μισήσουν αυτοί που διαβάζουν το κείμενο εμένα δεν με έπεισε. Το ΤΖΟΤΖΟ δεν ξέρω προς τα που θέλει να κινηθεί. Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν σάτιρα αλλά τι είδους σάτιρα; Μπορείς να σατιρίσεις κάτι τόσο φρικτό όσο το ναζιστικό καθεστώς; Ο Τσάπλιν το έκανε στον Μεγάλο Δικτάτορα αλλά ακόμα ο κόσμος δεν ήξερε τι τον περίμενε, ο Τσάπλιν προειδοποιούσε! Ο Τσάπλιν επίσης ήταν ιδιοφυία και μπορούσε να πει τα πιο σκληρά πράγματα με το δικό του αξεπέραστο χιουμοριστικό τρόπο, κι αυτό δεν μπορούν να το κάνουν όλοι.

Ο Γουαϊτίτι προφανώς θέλει να διακωμωδήσει τους ναζί μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Σίγουρα; Ίσως να θέλει να δείξει το Τρίτο Ραϊχ μέσα από τα μάτια του δεκάχρονου όπως ήθελε ο Μπενίνι να δείξει στο γιο του πως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν κάτι σαν πάρκο αναψυχής, αλλά άλλος ο προσανατολισμός του Μπενίνι κι άλλος του Γουαϊτίτι, στην περίπτωση του Jojo δεν υπάρχει πατέρας για να αλλοιώσει εικόνες και να αλλάξει τα νοήματα, εδώ οι εικόνες είναι καθαρά μέσα από τα μάτια του παιδιού, εδώ οι εικόνες προκύπτουν μέσα από την παιδική αφέλεια και φαντασία.

tzo2

Ο μικρός φαντάζεται πως είναι κολλητός του Χίτλερ και τον βλέπει συνέχεια μπροστά του και του μιλάει. Ο δε Χίτλερ είναι κάτι σαν καρτούν με ηλίθια συμπεριφορά, όχι δεν έχω πρόβλημα με αυτό, είπαμε παιδική φαντασία. Τα προβλήματα αρχίζουν αλλού, δεν μπορεί να ενταχθεί στην παιδική φαντασία η πλήρης γελοιοποίηση των στρατοπέδων εκπαίδευσης της ναζιστικής νεολαίας, δεν υπάρχει τίποτα το αστείο σε αυτό. Οι καρικατούρες των ναζί αξιωματικών και των ανδρών της γκεστάπο που φέρνουν στο νου τους “κακούς” του Μπαγκς Μπάννυ επίσης δεν μπορούν να χρεωθούν στο παιδικό μυαλό, δεν είναι θέμα ερμηνείας είναι θέμα σεναρίου και μόνο!

Ο Τζοτζο φαντάζεται πως οι Εβραίοι είναι αποκρουστικά τέρατα, αλλά όταν μιλάει με κανονικούς αξιωματούχους των ναζί δεν φαντάζεται τίποτα οπότε μιλάμε για φτηνή διακωμώδηση κατά την οποία η μπάλα χάνεται τελείως. Ο Γουαϊτίτι όχι απλά δεν είναι Τσάπλιν αλλά δεν μπορεί να αντιγράψει σωστά έστω το χιούμορ του Γουές Άντερσον. Η ταινία αν είχε μείνει στις σκέψεις και στη φαντασία του αγοριού θα ήταν πολύ καλύτερη, τώρα μπλέκει την λανθασμένη σάτιρα με τον παιδικό κόσμο και κατά τη γνώμη μου αποτυγχάνει. Η μισή ταινία είναι με τα μάτια του Τζοτζο και η άλλη μισή με τα κοροϊδευτικά μάτια του σκηνοθέτη. Ο μικρός Ρόμαν Γκρίφιν Νταίηβις στο ρόλο του Τζοτζο σκίζει όπως επίσης πολύ καλές είναι οι Τόμασιν Μακένζι και η Σκάρλετ Γιόχανσον.

Ξέρω πως είμαι από τους ελάχιστους που δεν ενθουσιάστηκαν με την ταινία αλλά συμβαίνουν αυτά και φυσικά δεν με ενδιαφέρει για πόσα όσκαρ ήταν υποψήφια. Εικαστικά στέκεται μια χαρά, ο ρυθμός δεν κολλάει πουθενά αλλά… Δεν θα έλεγα ότι το Τζοτζο είναι μια κακή ταινία, είναι όμως αποτυχημένη σε αυτό που θέλει να δώσει στον θεατή κι αυτό γιατί δεν είχε σαφή προσανατολισμό, κι αν είχε μάλλον τον έχασε.

 

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n